Tíminn líður alveg fáránlega hratt núna. Mér finnst það bæði mjög frábært og mjög slæmt, þetta er svona ljúfsár tilfinning: að kveðja lífið hér og hefja nýtt á Íslandi. Þetta er svona sambland af mörgum tilfinningum: tilhlökkun, spennu og kvíða... samt aðallega kvíða yfir því hvað allt er orðið dýrt heima! Get ég ekki alveg örugglega keypt hálf kíló af jarðarberjum á 200 kall eins og hérna í Manta? :/

Í seinustu viku kvöddum við Carybeth. Ég veit ekki hversu mikið ég hef sagt ykkur frá henni en hún er ein besta manneskja sem ég hef kynnst. Hún er frá Bandaríkjunum og bjó hér í Kommúnunni í hálft ár, og er svo yndisleg að það hálfa væri nóg. Ég sakna hennar voðalega mikið. Hún er í Kólumbíu núna að ferðast og ætlaði að reyna að koma til Manta í jólapartýið okkar áður en hún færi heim til USA en mér sýnist ekkert ætla að verða af því. Annars var seinasta vikan hennar hér alveg frábær: við fórum í karókí, út að borða á fancy veitingastað og svo héldum við Thanksgiving! Svo góður matur og svo gaman, við færðum öll þakkir, þökkuðum þó aðallega Carybeth fyrir að vera svona frábær manneskja og hún var með tárin í augunum í lokin þessi elska, við sungum svo og trölluðum fram eftir nóttu, átum súkkulaðiköku og fórum á trúnó. Epísk kveðjuveisla

Sl. sunnudagur var svo seinasti dagur Carybeth í Manta en þá þurftum við að halda okkur heima við til kl. 17 því það var verið að taka manntal! Já, já. Alveg effektívt en menntaskólanemendur fengu sem sagt það verkefni frá Hr. Correa að ganga hús úr húsi og spyrja fólk spjörunum úr. Við byrjuðum daginn á morgunmat sem við Miguel framreiddum: pönnukökur með jarðarberjum, banönum, sýrópi, leche condensada (condensed milk) og manjar (veit ekki hvernig á að þýða það en það er dísætt) og fórum svo niður að hitta manntalsstúlkuna. Hún er í skólanum þar sem Iwona og Talo kennum, Stella Maris, og var hér í næstum 3 tíma! Það búa nefnilega svo margir hér og öll erum við með okkar eigið "household" og þ.a.l. erum við öll talin í sitthvoru lagi. Þegar manntalinu lauk borðuðum við svo öll saman, grillaðan fisk, hrísgrjón, salat og grillaða "plantains" (ég tala ekki lengur íslensku! HJÁLP!) en þess má geta að manntalsstúlkan borðaði bæði morgunmat og hádegismat hjá okkur, svo lengi var hún hér að störfum

Þegar manntalinu lauk og fólk mátti fara út úr húsi komu nokkrir vinir yfir til að kveðja Carybeth og um kvöldið fórum við svo öll, Iwona, Miguel, Rocky, Talo og ég, með henni á rútustöðina að segja bæ. Við fórum í camionetunni sem leigusalinn á og sátum við Carybeth, Iwona og Rocky aftur í og sungum hástöfum "Que Bonita Es Esta Vida" en Rocky hafði tekið gítarinn með Á rútustöðinni héldum við svo söngnum áfram þar til Carybeth þurfti að fara upp í rútuna og þurfti ég alveg að passa mig að fara ekki að hágrenja, þetta var svo sorglegt allt saman

Annars eru núna bara tvær vikur í kveðjupartýið okkar Iwonu og þrjár vikur til jóla, já, já, og eftir mánuð byrja ég í nýrri vinnu á Akureyri, takk fyrir! Það er náttúrulega ekkert eðlilegt við þetta: að fara af strönd Kyrrahafsins og á Norðurpólinn, en ég fæddist víst þar sem ég fæddist, svo so be it. Í dag er ég síðan að fara í seinasta ferðalagið mitt hér: við Miguel ætlum til Bahía að tékka á ströndinni þar og nýju brúnni sem var vígð fyrir mánuði, er víst stærsta brú Ekvador og svaka mannvirki. Svo erum við byrjuð að spila leynivinaleikinn hér í Kommúnunni en ég er í fýlu út í leynivininn minn: hann er bara búinn að gefa mér eina gjöf, örbylgjupopp, og ég á ekki einu sinni örbylgjuofn, hahaha STEIKHÚS.IS!

Hafið það gott á aðventunni elskurnar, ég hlakka voða mikið til að sjá ykkur öll eftir 17 DAGA!

Xxx
S

Nú þegar minna en mánuður er í heimkomu eftir rúmlega ársdvöl hér við miðbaug er ekki úr vegi að fara lauslega yfir það sem mér þótti skrýtið við komuna hingað, og jafnvel eitthvað sem mér finnst ennþá skrýtið og kannski bara ógeðslegt.

1. Engan klósettpappír í klósettið, bara í ruslið: Ég man ennþá hversu undrandi ég varð þegar leigusalinn minn benti mér vinsamlegast á það að henda ekki klósettpappírnum í klósettið og sturta honum niður, heldur í klósettruslafötuna. Ég man að ég hugsaði strax með mér: "En klósettpappírinn þegar ég kúka? En ógeðslegt!" Það tók mig smá tíma að venjast þessu en nú kemur þetta náttúrulega og mun ég án efa henda klósettpappír í ruslið í staðinn fyrir skálina þegar heim verður komið, svo ekki fríka út: ég er búin að vara ykkur við!

2. Að bera djús/sjeika/mat fram í poka: Já, ég skal útskýra. Ef þú kaupir nýpressaðan djús eða ávaxtamjólkurhristing to go (para llevar) þá færðu djúsinn/sjeikinn í plastpoka! Þetta þykir mér í hæsta máta óeðlilegt og ólekkert og bið ég ávallt um plastglas í staðinn. Þess má geta að einu sinni sáum við viðskiptavin á veitingastað fá kjúkling og hrísgrjón í plastpoka to go! Oj bara. Í tilefni af þessu mun ég senda ferðamálaráðuneyti Ekvador orðsendingu en ég hef búið til nýtt túristaslagorð fyrir landið: "Ecuador - todo en funda!" eða "Ekvador - allt í poka!" Kynþokkafullt ekki satt? Auk þess mun ég halda ekvadorískt matarboð heima og bera drykkina fram í plastpokum.

3. Instant-kaffi-menningin: Eitt af því fyrsta sem ég ætlaði sko ekki að taka þátt í var þessi landlægi sjúkdómur Ekvadora: að drekka bara instant kaffi. Ég sá fljótt að ég átti ekki annarra kosta völ þar sem það var ekki til kaffivél í Kommúnunni, bara einhver drulluléleg pressukanna, og svo er líka fljótlegra að fá sér instant í svefnrofunum kl. hálfsjö á morgnana. Nú er ég háð hinu kólumbíska gæðakaffi "Buen día" eða "Góðan daginn" og það er bara alls ekki góður dagur hjá mér ef hann inniheldur ekki "Buen día". Ég hef nú samt ekki hugsað mér að drekka instant á Íslandi enda á ég ítalska mokkakönnu sem ég get ekki beðið eftir að byrja að nota aftur!

4. Að þvo þvottinn í höndunum: Já, ég er nú bara alveg ógeðslega léleg í að þvo þvottinn í höndunum. Það er líka fokk leiðinlegt og tekur langan tíma. En ég legg þetta stundum á mig, sérstaklega ef ég er blönk og hef ekki efni á að fara í þvottahúsið. Þau þvo þvottinn reyndar ekkert sérstaklega vel þar: hvítt kemur ekkert endilega hvítt þaðan svo ég hef komist að því að heita vatnið á Íslandi er bara kraftaverki líkast og þvottavélar eru guðs gjöf.

5. Menn sem kalla á mig út á götu "Hello sexy, how are you, I love you!" (það eina sem þeir kunna í ensku): Ókei, ég veit. Karlrembuþjóðfélagið... fokk it! Þetta hef ég oft hugsað og sagt, mér til lítilla vinsælda. Í dag lenti ég í smá umræðum um samkynhneigða og karlrembu með 15 ára nemendum mínum og eini drengurinn í bekknum sagði: "Teacher, I don't like it when gay guys shout at me in the street: "Hey, sexy!" It's so disgusting!" Ég spurði hann hvort hann héldi að mér þætti gaman þegar fimmtugir menn kölluðu það sama á eftir mér? Hell no! Einu sinni velti ég því meira segja fyrir mér að lita á mér hárið og fara í sprei-tan til að geta kannski fallið í fjöldann. Og þeir víla það sko ekkert fyrir sér að snúa sér úr hálsliðnum, tísta að ekvadorískum sið og segja e-ð dónalegt þegar þeir eru úti að spóka sig með eiginkonunni. Smekklegt!

Kæru vinir og fjölskylda,

nú veit ég ekki hver af ykkur munu gerast svo ljúf að kaupa jólagjöf handa Sukie en þau ykkar sem gerið það viljiði vinsamlegast vera svo væn að gefa mér bækur á ÍSLENSKU. Ég hef lesið tvær bækur á íslensku sl. eitt og hálft ár svo ég get ekki beðið eftir aðfangadagskvöldi og einni góðri íslenskri bók. Hér er listinn, veljið:

1. Bankster eftir Guðmund Óskarsson

2. Takk útrásarvíkingar! eftir Láru Björg Björnsdóttur

3. Handritið að kvikmynd Arnar Featherby og Jóns Magnússonar um uppnámið á veitingahúsinu eftir Jenný Alexson eftir Braga Ólafsson

4. Doris deyr eftir Kristínu Eiríksdóttur

5. Furðustrandir og Svörtuloft eftir Arnald Indriðason

6. Tregðulögmálið eftir Yrsu Þöll Gylfadóttur

7. Konur og Himinninn yfir Þingvöllum eftir Steinar Braga

8. Sýrópsmáninn eftir Eirík Guðmundsson

9. Þóra biskups og raunir íslenskrar embættismannastéttar eftir Sigrúnu Pálsdóttur

10. Gunnar Thoroddsen - ævisaga eftir Guðna Th. Jóhannesson

11. Guðrún Ögmundsdóttir - Hjartað ræður för eftir Höllu Gunnarsdóttur

12. Stúlkan sem lék sér að eldinum og Loftkastalinn sem hrundi eftir Stieg Larsson

13. Hreinsun eftir Sofi Oksanen

14. Kallarinn eftir Fred Vargas

15. Brúður eftir Sigurbjörgu Þrastardóttur

Jólabókaknús og kossar frá Manta!

Það er kominn nóvember! Og byrjað að snjóa heima! Hér í Manta bíðum við eftir að sólin byrji aftur að skína svo við getum farið að tana og komið brúnar og glansandi heim

Fyrir um 10 dögum síðar fórum við Carybeth, Iwona og Miguel á smá ferðalag um Ekvador vegna þess að það var lööööööööng helgi, réttara sagt vikufrí út af Día de los Muertos og sjálfstæðisdegi Manta. Við byrjuðum í Guayaquil á fótboltaleik, el clásico de Guayaquil milli Barcelona og Emelec. Geðveik upplifun í alla staði og fylgdist ég í raun meira með stuðningsmönnum liðanna syngja, hoppa og tralla en leiknum sjálfum sem endaði 0-0. Á laugardagskvöldið ferðuðumst við til Loja sem er ekki mest spennandi staður í heimi og þaðan af síður Vilcabamba sem við fórum síðar til. Það var lítið að gera enda meiri fjölskyldustaðir heldur en e-ð mega partý og breathtaking náttúra. Við vorum því frekar vonsvikin en gerðum gott úr hlutunum og skemmtum okkur oft frábærlega.

Áður en í ferðalagið var farið hélt vinur okkar Cristhian Halloween-partý sem var einfaldlega eitt besta partý sem ég hef farið í, ever. Það varð þó rafmagnslaust hérna heima hjá okkur akkúrat þegar við vorum að fara í grímubúningana og setja á okkur make-upið svo þetta var allt frekar fyndið en ég klæddi mig sem sagt upp sem skítugan sígauna og fór með random spilaspádóma fyrir partýgesti. Vinir okkur léku live tónlist í um einn og hálfan klukkutíma og var það bara snilld; við sungum og dönsuðum eins og vitleysingarnir og drukkum að sjálfsögðu vel með

Við komum annars úr ferðalaginu á miðvikudaginn og þá tók bara við meira frí. Mín biðu reyndar gleðifréttir í tölvupóstinum: ég fékk vinnuna á Akureyri sem ég sótti um! Ég verð sem sagt spænskukennari Verkmenntaskólans á næstu önn í afleysingum, ú je! Svaka spennandi og er rosa happí með þetta allt saman

Það voru annars miklir letidagar í Manta þangað til í dag að aftur var haldið í vinnu: á miðvikudeginum eldaði ég hádegismat, á fimmtudeginum tók ég til í myndunum í tölvunni minni, á föstudeginum fór ég í bíó, á laugardeginum eldaði ég aftur hádegismat og í gær, sunnudag, tanaði ég Ljúft líf punktur ec.

Annars eru bara sex vikur í brottför núna, guð minn almáttugur, þetta er allt frekar súrrealískt því mér finnst stundum eins og ég hafi bara komið í gær haha En nú er það bara að njóta tímans sem er eftir, skemmta mér og öðrum, og mæta svo öskrandi hress á Klakann í jól, áramót, nýja vinnu og síðast en ekki síst: brúðkaupsundirbúning! Ég er nú þegar byrjuð að huga að ýmsu, í huganum, svo Brokechicks (og Vignir Örn, ert þú ekki líka að fara að gifta þig? ) búið ykkur undir mikla undirbúnings-EPÍK (ég held það verði ALLT epískt á Íslandi þegar ég kem loksins haha).

Hlakka til að sjá ykkur öll!

X
Sunna

Stundum á ég það til að bölva Manta í sand og ösku vegna þess að það er ekkert að gera hérna. En stundum, og það er eiginlega alveg ótrúlegt, tekst þessari krúttborg að koma mér á óvart. Eins og til dæmis í gærkvöldi.

Áður en ég kom til Manta vissi ég þrjá hluti um borgina: að hér væri strönd, stærsta höfn Ekvador og einhvers konar kúltúr-bíó sem kallast MAAC Cine. Ég var megaspennt fyrir þessu bíói áður en ég kom en e-ð fór spenningurinn fyrir ofan garð og neðan þegar ég loksins mætti á svæðið því ég fór í bíóið í fyrsta skipti í gær!

Þessi bíóferð var einn af hlutunum á "my TO DO-list before I go" og kom þetta líka svona skemmtilega á óvart. Við Miguel og Carybeth fórum á Charlie Chaplin-myndina Limelight en ótrúlegt en satt þá hafði ekkert okkar séð heila CC-mynd áður. Við skemmtum okkur hið besta en sagan fjallar um trúðinn Calvero og ballerínuna Terry sem bæði hafa misst sjónar á tilgangi lífsins þegar þau hittast og í sameiningu finna þau hamingjuna á ný.

Eftir bíóið fórum við síðan á feriuna, borgarhátíð Manta, en hátíðin stendur nú sem hæst og eru aðalnúmerin ógrynni tónleika og tívolíið! Við skelltum okkur í parísarhjólið og klessubílana og hlógum okkur alveg máttlaus, já það þarf stundum ekki svo mikið til að skemmta sér konunglega

Annars var nú líka eitt annað sem kom á óvart í gær en það var sú staðreynd að mér tókst að búa til mangó chutney from scratch. Hér fæst ekki tilbúið mangó chutney út í búð eins og heima og hef ég því verið að bíða eftir að mangó-tímabilið byrji til að geta útbúið hinn frábæra kjúklingarétt með mangó chutney og kókosmjólk. Chutney-ið var ekki fullkomið en heldur ekki failure, ég veit hvað fór vel og hvað fór illa, svo næst þegar ég hendi í þetta verður það bara dásemd. Kjúllinn heppnaðist líka vel, meðleigjendur mínir hafa nú þróað með sér matarást á mér og kann ég bara ágætlega við það, hahaha

Í dag, laugardag, er ég svo í öðrum húsverkum: að þvo þvott í höndunum. Án efa með því leiðinlegasta sem ég geri en what the hell, ég bý nú einu sinni í þriðja heims ríki. Ætli ég eyði svo ekki eftirmiðdeginum í að þróa Halloween-búninga með Carybeth en næsta föstudag verður vinur ekki með heljarinnar Halloween-partý og er skylda að mæta í búning  Ég held að ég hanni einhvern sígaunabúning úr fötunum mínum sem ég er eiginlega hætt að nota, ætti ekki að vera svo erfitt þar sem að fatastíll minn er oft á tíðum semí gypsy. Í kvöld eru það svo tónleikar og canelazo (áfengur ávaxta-og kanildrykkur, jömmí!) á aðaltorginu niðrí bæ í tilefni borgarhátíðarinnar.

Eigið öll góða helgi!

Xxx
S

ps. og í dag borga ég leiguna í næstseinasta skipti! O.M.G!!!

Þið afsakið almennt bloggleysi undanfarinn mánuðinn eða svo, andinn hefur bara ekki alveg komið yfir mig, og er reyndar ekkert yfir mér núna eeeeeeeeeeeeen... hér mun ég stikla á því stóra sem á daga mína hefur drifið síðasta mánuðinn:

Valdaránstilraunin: já, já. Það var bara reynt að steypa Papa Correa af stóli
þvílíkir dólgar þessir lögreglumenn! Lesið annars allt um þetta á Deiglunni í pistli sem kempan henti í í tilefni dagsins

On the Run: Svo heitir kaffihúsið niðri við höfnina, sem er samt í rauninni bensínstöð. Við fórum þangað eitt eftirmiðdegi vinkonurnar, drukkum cappuccion-frappé og borðuðum brownie. Góður dagur!

Viche: Uppáhaldsmaturinn minn hér í Ekvador og ég er búin að læra að búa hann til! Þetta er (búið ykkur undir undur og stórmerki) FISKISÚPA! MEÐ FISKI! Yours truly er auðvitað ekki mesti aðdáandi fisks eða fiskrétta en það hefur nú aðeins breyst enda bý ég höfuðborg túnfisksins En viche er sem sagt fiskisúpa með mega mikið af spes grænmeti í (sem ég veit ekki hvort að ég finni heima; ég veit ekki einu sinni hvað þetta heitir allt á ensku, hvað þá á íslensku!) og aðaltouchið: hnetusmjör! en ókei, ekki Peter Pan-hnetusmjör eins og fæst í Hagkaup heldur alveg ósykrað, bara pure hnetur, muldar/marðar svo úr verður smjör. Ég geri mér grein fyrir að þetta hljómar ekkert delish but believe me, þetta er best.

Gossip Girl: OMG! eruði að fylgjast með þessu gellur? Ég er í  uppnámi eftir hvern einasta þátt, það er ekkert flóknara en það!

Lestur: Hef alveg farið hamförum í að lesa bækur upp á síðkastið enda keypti ég mér hengirúm sem Miguel setti svo upp inní herberginu mínu ekkert betra en kaffibolli, hengirúmið og góð bók. Mæli með þessum sem ég hef nýlokið við: Extremely Loud and Incredibly Close  og My Sister's Keeper. Hló ítrekað upphátt yfir Extremely Loud... og felldi ítrekað tár yfir hinni...

La Finca: Um helgina fórum við vinahópurinn til La Finca sem er eco-búgarður sem einn vinur okkar á og rekur. Það var vægast sagt frábær ferð: við fórum í þartilgerðum túbum niður ána, kveiktum varðeld og sungum saman fram á rauða nótt, sváfum í tjöldum og átum og drukkum vel

The TO DO-list: Titill þessarar bloggfærslu er vísun í það að nú á ég aðeins 62 daga eftir í Ekvador en ég held heim á leið þann 20. des. nk. og lendi í Keflavík að morgni þess 22. Svo í tilefni af brottför setti ég saman must to do-list áður en haldið verður heim á leið. Af tólf hlutum eru nú fjórir merktir "done": a) fara á ströndina í Liguiqui b) fara á Santa Marianita-ströndina c) læra að búa til viche d) og fara á fiskmarkaðinn í Tarqui en Tarqui er hverfi hér í Manta. Í þessari viku ætlum við svo í MAAC-bíóið að sjá mynd með Charlie Chaplin og jafnvel að spila bingó á aðalbingóstaðnum niðrí bæ Gaman gaman!

Movie Night: Það er alltaf movie night núna á fimmtudögum í Kommúnunni og höfum við séð tvær myndir so far: hina hræðilegu en jafnframt frábæru Blood Diamond og svo hina epísku ekvadorísku mynd Que tan lejos. Hana mun ég kaupa mér og skipa ykkur öllum að sjá, fjölskyldu og vinum, svo þið fáið smá nasasjón af því sem ég hef þurft að díla við síðasta árið

meira var það nú ekki elskurnar, hafið það gott ... og já, hver af ykkur er EKKI að bjóða sig fram til stjórnlagaþings haha

xoxo
S

Það er ekki ofsögum sagt að á þessu rúma eina ári hér í Ekvador þá hafi ýmislegt breyst í mínu lífi. Breytingarnar eru flestar staðbundnar og til komnar vegna þess að ég er hér; ég býst fastlega að flest breytist aftur til baka þegar ég kem heim. Hér á eftir fara nokkur dæmi um hversu öðruvísi lífið getur verið frá því sem maður þekkir:

1. Að hugsa ekki á íslensku, heldur á ensku og/eða spænsku: Það eru nokkrir mánuðir síðan ég hætti að hugsa á íslensku. Í daglegu lífi kemur enska og spænska meira naturally til mín enda þau tungumál sem ég tjái mig dags daglega á. Þetta er þó ekki aðeins bundið við hugsun; þeir sem þekkja mig vel vita að ég tala óeðlilega mikið við sjálfa mig, og ég tala núna við sjálfa við mig á ensku eða spænsku eftir því við hvern ég talaði seinast og í hvernig skapi ég er í.

2. Að fara alltaf í kalda sturtu: Síðan ég kom heim til Manta í mars sl. get ég talið á fingrum annarrar handar þau skipti sem ég hef farið í heita sturtu. Öll þau skipti voru um daginn þegar við fórum til Quito en þar sem það er kalt þar eru sturturnar heitar. Hér á ströndinni eru þær hins vegar kaldar, og alveg ískaldar á morgnana og á kvöldin, þegar ég vil helst sturta mig en believe it or not, þetta vandist furðufljótt.

3. Að ganga bara í flip-flops og aldrei í sokkum: Það er staðreynd að ég elska skó. Hér liggur sú ást í dvala þar sem ég geng nánast eingöngu í flip-flops, alla daga, alltaf. Ég á hælaskó sem ég keypti mér hér, tvenn pör m.a.s., og ég nota þá við sérstök tækifæri, og þá aðallega um helgar á djamminu. Annar skófatnaður er ekki notaður hér og hvað þá sokkar!

4. Að finnast skemmtilegra að elda heldur en vaska upp: Ég hef aldrei verið mikið fyrir að elda fyrr en ég kom hingað. Þegar ég bjó með Ingu og við borðuðum eitthvað saman var venjan gjarnan sú að hún kokkaði eitthvað agalega gott og ég vaskaði upp. Ég fílaði þá verkaskiptingu en núna þá kýs ég frekar að elda heldur en að vaska upp, ég eiginlega bara hata að vaska upp hahaha

5. Að fara aldrei á kaffihús, bókasafn eða í leikhús og sárasjaldan í bíó eða á fótboltaleik: Á Íslandi er eitt það skemmtilegasta sem ég geri að fara á kaffihús. Hér í Manta flutti eina kaffihúsið sem ég fílaði langt í burt frá húsinu mínu og núna er besta kaffihúsið í bænum á bensínstöð niðri við höfnina. Ekki sjarmerandi en kaffið er víst voða gott, ég þarf a.m.k. að prófa og sjá hvernig er. Bókasafn borgarinnar er það minnsta sem ég hef séð og hér eru leiksýningar af svo skornum skammti að ég hef aldrei farið í leikhús! Í borginni eru tvö almennileg bíó, flestar myndirnar eru döbbaðar á spænsku sem ég hata, og því er bara farið í bíó einstaka sinnum þegar svo vill til að "gleymst" hafi að döbba myndirnar. Hvað fótboltann varðar þá hef ég farið nokkrum sinnum að sjá Manta spila en það er laaaaaaaangt síðan seinast svo mig er farið að þyrsta í að fara á völlinn

6. Að horfa aldrei á enska boltann: Sökum tímamismunar er mér nánast ómögulegt að horfa á enska boltann. Leikirnir eru hér snemma á laugardags-og sunnudagsmorgnum þegar ég vil ekki gera neitt annað en sofa og bæta upp fyrir glataðan svefn vikunnar en ég hef ekki ennþá komist upp á lagið með það að fara að snemma að sofa þó að ég þurfi að vakna til vinnu á hverjum morgni kl. 6. Svo að ég sá t.d. ekki Man.Utd.-Liverpool um seinustu helgi; ég var ekki alveg að fara að vakna kl. 7 eftir djamm í Montanita en ó mæ, hvað ég sakna laugardagseftirmiðdaga á Hörpó og CL-kvölda í miðri viku. Hlakka mikið til að detta aftur almennilega inní boltann...

7. Að horfa aldrei á SATC: Þegar ég er í fúlu skapi þykir mér fátt betra en að taka Sex and the City-syrpu og horfa á uppáhaldsþættina mína úr þessari frábæru seríu. Seríurnar mínar eru hins vegar í augnablikinu í kassa merktum "DVD" einhvers staðar í Vesturbænum (Grænó eða Hörpó) og sérstaklega á sunnudagseftirmiðdögum þegar það er ekkert að gera vantar mig Carrie og co. Þessi þrá er svo mikil að ég keypti mér næstum öll seasonin aftur um daginn en lét að lokum þá peningaeyðslu eiga sig; þetta er allt spurning um að hafa þolinmæði í að horfa á eins og einn þátt online.

8. Að drekka aldrei léttvín eða sterkt áfengi af því það er svo dýrt: Hér hefur peningaskyn mitt "aðeins" breyst. Nú þykir mér það rán að borga 20$ fyrir líter af vodka eða rommi, eitthvað sem ég myndi glöð borga heima (hvað kostar eiginlega líterinn af Smirnoff núna?). Það er bara svo miklu ódýrara og alveg jafnskemmtilegt að kaupa sama magn af caña, ekvadoríska brennivíninu, en 750ml kosta 3$ og 50 sent. Léttvínið er svo munaður sem ég leyfi mér endrum og eins, þegar það er BBQ eða eitthvað þannig, því flaskan kostar yfirleitt ekki minna 15$, alveg verið að ræna mig þar, en það má kannski geta þess að það sem ég drekk helst er Brahma-bjór sem ég kaupi hérna í Kommúnunni og kostar 700ml flaska lítil 60 sent

Svo hvað verður með því fyrsta sem ég geri þegar ég kem heim: fara í heita, íslenska sturtu, horfa á uppáhalds-SATC-þáttinn minn, Ghost Town úr 4. seríu, horfa á fótboltaleik með pabba, Steinu og Hauki, fara á Gráa köttinn með Brokechicks, fara á borgarbókasafnið í Tryggvagötu, kaupa miða í leikhúsið og klæðast rauðu hælaskónum sem ég keypti í fyrra í KronKron fyrir morð og milljón.

Það sem hefur svo EKKI breyst: ég drekk ennþá bjór, ég les ennþá bækur, ég hangi ennþá of mikið á Facebook, ég er ennþá kuldaskræfa (og jafnvel meiri en ég var: heitt loftslag hefur spillt mér!), ég blanda ennþá kokteila, ég skrifa ennþá dagbók og ég drekk ennþá mikið of kaffi (reyndar aðallega instant sem er lögbrot í mínu lífi! Vont en það vandist...).

Looking forward to coming home!
xxx
S

Jæja... svona líka langt frá seinasta bloggi að ég veit eiginlega ekki hvar ég á að byrja en ókei. Kannski bara á ferðalaginu sem ég fór í fyrir um mánuði síðan.

Við Iwona lögðum sem sagt land undir fót og héldum norður á bóginn. Við byrjuðum í Canoa, fórum þaðan til Pedernales, rækjuhöfuðborgar Ekvador, áfram til Mompiche, fallegustu strandar sem ég hef komið til hér við miðbaug og þaðan til Atacames, aðaltúrista-strandarinnar hér. Frá Atacames fórum við til Mindo, þar fórum við í massíva fjallgöngu og borðuðum mikið af góðum mat, þaðan skelltum við okkur til höfuðborgarinnar, Quito. Í Quito fórum við að miðju heimsins, La Mitad del Mundo, og í epískt partý með the upper class, í sem stystu máli: afar skemmtileg helgi! Frá Quito fórum við síðan til Quilotoa, sem er nokkurs konar Askja þeirra Ekvadora, og fallegasti staður landsins að mínu mati, a.m.k. af því sem ég hef séð hingað til. Frá Quilotoa var svo kominn tími til að halda heim til Manta til þess að kveðja Hilde.

Við mættum hér um bil beint í kveðjupartýið hennar, komum heim sama dag, og daginn eftir var komið að kveðjustund. Við fórum með henni og Rocky, kærastanum hennar, á rútustöðina til að segja chao og ég fór að grenja, já já, allur pakkinn bara, kom varla upp orði og gat varla á heilli á mér tekið. Hilde kom hingað í Kommúnuna rúmri viku á eftir mér og var hér í heilt ár svo það var ansi skrýtið að sjá á eftir henni, sérstaklega í ljósi þess að ég veit ekki hvenær við sjáumst aftur...

Nokkrum dögum seinna var svo fríið búið og ég mætti aftur í Stella Maris. Ég er núna komin með nýja nemendur, nýja stundatöflu og svona skemmtilegt og bara so far, so far good, nemendurnir eru svo feimnir við mig að þeir eru mega-stilltir og segja varla orð, haha, svo það er ágætt, en ég bíð nú bara eftir því að þeir fari að sýna sínu réttu hliðar

Lífið er annars bara frekar í rólegri kantinum, það er bilað kalt hérna núna, aldrei sól og bara rúmlega 20 stiga hiti, getum ekkert farið á ströndina svo við eyðum mestum tíma okkar í húsinu að spila Cuarenta, 40, sem er álíka epískt spil og Kani, ég mun kenna ykkur öllum það þegar ég kem heim Um helgina ætlum við til Montanita en fyrst í grill-ammælis-veislu hjá vini okkar hér á föstudeginum. Það hefur reyndar ekki vantað partýin svo sem; um seinustu helgi fórum við til San Lorenzo, lítillar strandar hér rétt fyrir utan borgina, þar var í gangi svokölluð Fiesta Popular, nokkurs konar þorpspartý og dönsuðum við þar salsa og merengue fyrir allan peninginn. Á laugardagskvöldið var svo kveðjupartý fyrir tvær franskar stelpur sem við kynntumst hérna og létum við okkur ekki vanta þar, dönsuðum mikið Waka Waka, Wavin' Flag og Macarena. Okkur Carybeth langaði svo að dansa þann skemmtilega dans Stop við samnefnt lag Spice Girls en því miður átti DJ-inn ekki lagið, við ætlum því að mæta með það í næsta partý á pen-drivinu

Í dag fæddi svo dóttir La Senora, leigusalans okkar, litla stelpu og er því komið pínulítið barn í húsið, dí, hún er svo sæt! Og lítil, vá! Ég hef ekki séð svona lítið barn ever hahaha Og já, já. Þau eru bara búin að setja göt í eyrun á henni strax! Hvað er það?!?!?

Já, og svo er gasskortur í landinu! Við vorum í tvo daga án gass og gátum því ekki einu sinni svo mikið hitað vatn en haldiði að ég hafi ekki bara gerst svo ekvadorísk að ég fór og stóð í röð í hálftíma til að kaupa gas! já, já, believe it or... EPÍK!

Nú, svo má geta þess svona í framhjáhlaupi að hér er nú varla talað um annað, fyrir utan gasskortinn náttúrulega, en meiðslin hans Antonio Valencia. Ég hef nú bara aldrei vitað annað eins... Greyið strákurinn... Við vorum hér hálfpartinn með tárin í augunum þegar þeir sýndu þetta allt í close-upi og slow-mo hér í gær svo já, Ekvador grætur þetta svo sannarlega enda langbesti fótboltamaðurinn þeirra

Að öðru leyti er ég svo bara að reyna að muna að hringja í bankann minn til að hækka VISA-heimildina svo ég geti farið í það að kaupa miðann heim, ú je! Læt ykkur vita þegar það er allt staðfest. Þangað til...

xoxo
Sunna

Hóhóhó!

Smá updeit áður en ég legg af stað í ferðalagið á morgun... Fríið er sem sagt byrjað, vúhú, og ég er loksins komin með nýtt visa! Það gildir í 6 mánuði, fram í febrúar, en að öllu óbreyttu mæti ég á Klakann fyrir jól

Þessi vika er annars búin að vera ansi sorgleg því það eru allir að fara Á miðvikudagskvöldið var kveðjudinner hér í Kommúnunni fyrir 5 interns sem allir yfirgefa Manta núna um helgina. Sumir fara beint heim, aðrir á ferðalag í nokkrar vikur. Dinnerinn var frábær, ég bjó til pasta með rjómasósu sem Talo á uppskriftina að en þess má til gamans geta að hér hefur mér tekist að skapa mér orðspor sem góður kokkur, ótrúlegt en satt! Hverjum hefði dottið það í hug fyrir ári síðan ??? Ég vona að mér haldist á þessu orðspori líka heima þegar þar að kemur og geti eldað e-ð fyrir ykkur

Eftir dinnerinn fórum við enn einu sinni á Five en karókí-míkrófónarnir virkuðu eiginlega ekki svo við gátum ekki sungið eins og okkur lysti. Í staðinn dönsuðum við Waka Waka þrisvar sinnum, hlógum mikið og skemmtum okkur en einnig sáust tár á hvarmi því það er ekki gaman að segja chao...

Annars er ferðaplanið okkar Iwonu í grófum dráttum svona: á morgun förum við á Canoa, strönd sem er okkur að góðu kunn enda einn af okkar uppáhaldsstöðum í Ekvador. Þaðan höldum við svo á ókunnar slóðir, n.t. til Esmeraldas en í því héraði er meirihluti íbúanna afkomendur þræla sem fluttir voru hingað frá Afríku á nýlendutímanum. Strendurnar eru víst dásamlegar og menningin semí afró svo við erum spenntar Þaðan höldum við svo til Mindo og Quito þar sem við munum hitta Artemis og Inés, tvær interns sem yfirgefa Ekvador í byrjun sept., for the final goodbye... Frá Quito höldum við Iwona svo áfram til Cotopaxi, aðaleldfjallsins hér við miðbaug, og til Quilotoa, stöðuvatns sem á að vera með fallegustu stöðum landsins.

Ég kveð ykkur með þessum orðum úr kveðjusöngnum "Un beso y una flor":

Al partir un beso y una flor, un te quiero, una caricia y un adiós, es ligero equipaje para tan largo viaje, las penas pesan en el corazón... Más allá del mar habrá un lugar donde el sol cada mañana brille más... Forjarán mi destino, las piedras del camino, lo que nos es querido siempre queda atrás...

xxx
S

Síðastliðin helgi var í alla staði dásamleg hér í Manta. Hún hófst á fimmtudagskvöldið þar sem föstudagurinn var gefinn frír vegna þjóðhátíðardags Ekvador sem var þann 10. ágúst.

Fimmtudagskvöld eru knattspyrnukvöld hjá íbúum Kommúnunnar og vinum. Þá leika tveir íbúanna gjarnan fótbolta með öðrum knáum köppum og við vinkonurnar förum til að hvetja þá áfram og hlæja að þeim Sl. fimmtudagskvöld var reyndar sögulegra því þá slógust Gabriel og Rocky í hópinn með þeim Miguel og Talo. Rocky spilar reyndar ekki fótbolta svo hann sat bara á hliðarlínunni með okkur stelpununum, drakk bjór og spilaði á munnhörpu. Artemis, grísk stelpa sem er intern hér, spilaði með strákunum og stóð sig eins og hetja en show kvöldsins átti án efa Gabriel. Hann er þessi týpa sem talar alltaf aðeins of mikið og heldur að hann sé frábær í öllu sem hann tekur sér fyrir hendur en æ, æ... Hann er ekkert sérstaklega góður í fótbolta og við, eins og illgjarnar og við erum stundum við hann, hlógum okkur máttlausar. Þegar heim í Kommúnu var komið tók svo við létt gítarpartý og smá karókí áður en við Miguel og Carybeth tókum þá spontaneous ákvörðun að skella okkur á diskó. Frændi hans Miguel var að halda uppá ammælið sitt á Praia, heitasta diskótekinu í Manta, og þar sem frítt var inn og áfengi í boði ákváðum við að skreppa og hrista aðeins á okkur rassinn

Á föstudeginum svaf ég út fyrir allan peninginn, fór ekki á fætur fyrr en kl. 2 minnir mig, og mér til mikillar gleði voru stelpurnar þá búnar að ákveða að hafa barbecue um kvöldið. Þær fóru til slátrarans að kaupa kjötið, á meðan fór ég á fætur og svo kíktum við á ströndina. Þar fór ég í göngutúr, við spiluðum volley og hlógum mikið að íþróttatilþrifum mínum enda er ég jafnléleg í að slá bolta eins og ég er í að kasta og grípa Þegar heim var komið var það bara prepp fyrir barbecue, búa til salat, skera niður verde (alveg óþroskaður banani sem við grilluðum, týpískt Ekvador) og ég útbjó pólskan kartöflurétt sem ég elska og Iwona kenndi mér að búa til Maturinn var bara jömmí en að máltíð lokinni settumst við að sumbli og spiluðum hinn margfræga drykkjuleik 21. Caña, hið klassíska ekvadoríska brennivín, var með í för og varð úr eitt epískasta kvöld mitt hér í Manta. Um tólfleytið yfirgáfum við Kommúnuna og fórum á Five, sem einu sinni var heitasti barinn í Manta, og þar duttum við í karókí, kokteila og dans uppi á barborðum. Já, þetta var epík og átti bara eftir að endurtaka sig...

Á laugardeginum varð pabbi minn 50 ára, til hamingju með það pabbi minn Við héldum upp á það hér með kokteilakvöldi, yours truly fór hamförum á blendernum og er búin að sanka að sér nokkrum nýjum suðrænum uppskriftum fyrir Brokechicks-reunionið í desember 21 var spilaður á ný og aftur var farið á Five. Það var reyndar ekkert karókí þegar við komum, okkur til mikillar mæðu þar sem við vorum craving að syngja Backstreet Boys og "My heart will go on" þetta kvöld. Það gerðist bara aðeins seinna... Fyrst fórum við upp á efri hæðina þar sem var troðið dansgólf og bilað góð tónlist, við dönsuðum og dönsuðum og drukkum meiri kokteila, og aftur fórum við Carybeth uppá barborðið að tjútta... Á einhverjum tímapunkti fór ég svo niður og þá var karókíið komið í gang, það var ekki að spyrja að því, Carybeth stökk niður af barborðinu og við tókum öll okkar uppáhaldslög Kvöldið endaði svo reyndar snemma en það var bara betra enda engin þynnka daginn eftir þegar ég þurfti að preppa prófaviku í Stella Maris...

Það er sem sagt prófadagur á morgun, semi stress búið að vera í gangi, en bráðum fáum við frííííííííííííííí og við Iwona förum á ferðalag. Ég get ekki beðið því eins frábært og það er að vera í Manta og eins mikið og ég elska Kommúnuna verður gott að komast aðeins í burt og breyta til. Þegar ég kem svo til baka hefst niðurtalningin fyrir heimkomuna og the reverse culture shock; ég veit ekki hvernig ég mun höndla það að henda klósettpappírnum í klósettið og sturta honum bara niður, fara í heita sturtu og geta ekki verið í flip-flops ALLTAF... ó mæ, ó mæ...

Og já, áfram Manchester United og Antonio Valencia, finally fótbolti aftur í sjónvarpinu....

X
Sunna

ps. já svo var jarðskjálfti hérna í seinustu viku. ég fann hann ekki þar sem ég var akkúrat að labba í vinnuna en nokkrir útlendingavina minna hér voru að finna jarðskjálfta í fyrsta sinn á ævinni.. just so you know þá eru sem sagt engir jarðskjálftar í Póllandi eða Austurríki.. eða bara á meginlandinu in general...

Og þá kom ágúst. Þann 22. þessa mánaðar á sl. ári kom ég hingað til Ekvador. Ársafmælið hér er því handan við hornið og mun ég fagna því með 10 daga ferð um þetta dásamlega land ásamt systur minni frá Póllandi, henni Iwonu. Við fáum tveggja vikna frí í vinnunni sem hefst þann 20. og munum við leggja í hann daginn eftir, koma heim 10 dögum síðar fyrir mikið sorgar-partý: kveðjupartý hinnar systur minnar, hún er frá Hollandi, Hilde er sem sagt að fara...

Allt þetta kallar á aðeins of mikið reminiscing; um daginn fór ég næstum því að grenja við tilhugsunina um að vera að fara og ég á enn 4 og hálfan mánuð hér! Svo búið ykkur bara undir endalaust mikið reminiscing þegar ég kem loksins heim, hehe

Júlímánuður var annars ansi sveiflukenndur. Í fyrsta lagi átti ég náttúrulega afmæli, það var frábært partý hérna sem hefði þó mátt enda betur en ókei, ég skemmti mér meirihluta kvöldsins konunglega, fékk mikið af gjöfum, andlitinu á mér var smellt ofan í súkkulaðiköku og ég dansaði og drakk eins og enginn væri morgundagurinn Börnin mín, the interns, skreyttu Kommúnuna hátt og lágt fyrir mömmu, við fórum öll saman í almuerzo á Beach Comber og ég keypti mér nýja hælaskó í tilefni dagsins, nice !

Nokkrum dögum eftir partýið sagði ég mig síðan frá skyldum mínum innan AIESEC; ekvadorískt efficiency var bara ekki að gera sig fyrir mig í svona samtökum eins og AIESEC er og eftir nokkur potential taugaáföll yfir skeytingarleysi annarra meðlima fékk ég nóg og sagði "ya chao". Ég fékk því mitt yfirvegaða og stresslausa líf aftur fyrir viku síðan og vá! Ég var næstum búin að gleyma hvað ég elskaði það mikið!

Síðustu vikuna hef ég sem sagt horft á eitt og hálft season af Despó, ó já, loksins dottin inní þessa seríu, við Hilde og Iwona erum allar hooked enda erum við semí ekvadorískar, örvæntingarfullar húsmæður, það er allavega the ongoing djók hérna í Kommúnunni Um seinustu helgi fórum við til Puerto López í hvalaskoðun, það var frábært, krakkarnir fóru svo til Montanita en ég ákvað að snúa heim til Manta og taka rólega helgi sem var mjög gott, svo ekki sé meira sagt... Á þriðjudaginn skelltum við okkur svo í karókí, ég var að fara í fyrsta skipti í nokkrar vikur og þetta var í alla staði stórkostlegt kvöld en hér á eftir fer playlistinn, að miklu leyti innblásinn af allri epíkinni sem síðustu vikur hafa einkennst af:

1. La Tortura - Shakira og Alejandro Sanz: Við Miguel sungum þetta saman í karókí-inu, það hefði ekki getað verið meira viðeigandi...

2. El amor - Tito el Bambino: Cristhian vinur minn hefur kennt okkar hinn skemmtilegasta dans við þetta lag og sýndu vinir mínir mér sínar bestu hliðar þegar þeir dönsuðu þetta í afmælispartýinu mínu!

3. Que bonita es esta vida - Jorge Celedón: Iwona gaf mér þessa frábæru söngbók í afmælisgjöf með textum við öll okkar uppáhaldslög og hefst bókin á þessu yndislega lagi sem við syngjum alltaf af mikilli innlifun: Ó hve fallegt er þetta líf!

4. Free Willy Theme Song - Michael Jackson: Carybeth, meðleigjandi minn, pikkaði þetta lag upp á munnhörpu þegar við fórum í hvalaskoðuninni og átti hún líka þessi gleðilegu samskipti við Willy og vini Keikó mætti því miður ekki á staðinn...

5. Tú no eres para mí - Fanny Lu: Í seinustu viku misstum við Iwona og Carybeth það á dansgólfinu við þetta lag og á þriðjudaginn reyndum við að syngja þetta í karókí. Það var pínu erfitt en ógeðslega gaman enda hefur sjaldan sést jafnmikil innlifun og Iwona sýndi umrætt kvöld.

6. Waka Waka - Shakira: Lag sumarsins hér, alveg klárlega. Við kunnum öll dansinn og allt og toppaði performansinn í afmælinu mínu allt sem sést hefur hingað til

7. El doctorado - Tony Dize: Lag ársins í Kommúnunni. Einfaldlega best í heimi. Þegar haldið var upp á dýrlingsdag (El día de Santa Ana) skólastjórans í Stella Maris tóku nokkrir nemendur þetta live; ég fór næstum því að gráta ásamt öllum hinum áheyrendunum.

Eins og þið getið séð er lífið meira og minna söngur, dans og almenn gleði, stundum meiri gleði og stundum miklu minni, en þrátt fyrir allt sem gengið hefur á trúi ég því varla að það verði bráðum liðið ár hér og að bráðum komi ég heim. Það er ótrúlegt hversu tíminn hefur liðið hratt þar sem lífið hér er svo ótrúlega rólegt og afslappað... Áður en ég veit af verð ég farin að leita að vinnu heima í janúarmyrkri og kulda, je minn eini!

Besotes desde Manta,
Sunna

Pínu langt frá seinasta bloggi, mis disculpas... Hvað merkilegt hefur svo gerst í Manta seinustu vikur?

Í fyrsta lagi er ótrúlega mikið af útlendingum hérna, við erum núna 15 interns hérna á vegum AIESEC. Auk þess er hér hollensk stelpa í heimsókn sem bjó hér í húsinu fyrir tveimur árum, Hilde "grande heitir hún (hún er 1,90 á hæð!), og fjölskyldan hennar Hilde sem ég bý með (önnur hollensk stelpa, haha, soldið flókið) er nýfarin. Þið getið rétt ímyndað ykkur sl. sunnudag þegar úrslitaleikurinn á HM fór fram: það voru 4 Hollendingar hérna og auðvitað studdu þá allir nema ég og Talo sem héldum með Iker og félögum. Það var svo þögul gleði þegar þeir unnu og mikil sorg á meðal þeirra hollensku, ég held að bróðir hennar Hilde hafi farið að gráta og allt, greyið litla...

Í öðru lagi er ég orðin mamma. Það er samt leyndarmál; engin má vita að ég er móðirin þar sem barnið verður aðeins alið upp hjá föður sínum og fjölskyldu hans, Cristiano Ronaldo en svona án gríns þá voru þetta ekki miklar gleðifréttir, ég vissi ekki hvort ég ætti að hlæja eða gráta, kannski er bara best að afneita CR9, hann var hvort eð er svo glataður á HM. Kannski ég fari bara alveg að halda með Spáni, hmmm... Eða bara Ekvador Sjáum til... Já og svo er þessi Irina, kærastan hans, frekar leim gella. Samt ekki jafnglötuð og pastasósan hans Ikers sem hann þurfti endilega að slumma upp í í beinni... andsk. ótillitsemi alltaf hreint!

Hvað svo annað en HM? Kveðjupartý fyrir elsku AIESEC-guðdótturina, Jessicu frá Kanada. Fyrst var farið út í bjór eitt fimmtudagskvöld hér í Manta og seinustu helgina hennar hér skelltum við okkur til Montanita. Meirihlutinn af fólkinu fór á laugardagsmorgninum, við Miguel, Iwona og vinur okkar Leo fórum í eftirmiðdaginn. Leo, sem er örugglega ríkasti Ekvadorinn sem ég þekki, leigði bíl og bílstjóra fyrir 100 dollara sem "skutlaði" okkur til Montanita, beið eftir okkar meðan við partýuðum og svo fórum við bara beint heim kl. 7 um morguninn! Við Iwona vorum ekki alveg að meika þennan lúxus en ókei, gaurinn tók ekki annað í mál svo það var bara "go with the flow". Í Montanita var svo auðvitað gott partý eins og alltaf þar sem við dönsuðum "Waka Waka" ég veit ekki hvað oft og "Wavin' flag". Miguel tók þýska fánann af e-m ástæðum með sér og krakkarnir veifuðu honum eins og trylltir um allt, sama dag hafði Argentína tapað 4-0 og þeir Tínubúar sem urðu á vegi okkar gáfu okkar vægast dauðalúkkið ...

Í seinustu viku var svo annað kveðjupartý Fyrir Zinthyu frá Mexíkó sem bjó hérna í húsinu. Við fórum í karókí og sungum og dönsuðum fram á nótt, eða meira svona bara til hálfeitt því nýlega voru skemmtanalög hert hér og nú má ekki partýa lengur en til tólf á virkum dögum og til tvö um helgar. Og það er bannað að selja áfengi á sunnudögum! Þvílík heppni að Miguel er með bjórbisnessinn sinn hér í húsinu, annars gætum við Iwona aldrei fengið okkur þynnkubjór hahaha

Seinustu helgi eyddi ég svo bara í rólegheitunum í Manta, flestir krakkarnir fóru upp í sveit en ég var dauð eftir klikkaða vinnu-og AIESEC-viku svo ég ákvað að slappa bara af heima með Miguel og Talo. Ég þurfti reyndar að fara yfir verkefni og próf frá nemendum mínum, boring, en við horfðum auðvitað líka á fótbolta og fórum á ströndina svo það var kósý. Næsta helgi verður í svipuðum dúr býst ég við nema við ferðumst á e-a strönd hér á Ruta del Sol en helgin eftir þessa verður svo vonandi epísk enda eigum við Rocky ammæli á laugardeginum Við þurfum að sleikja la senora upp svo hún leyfi okkur að halda partý hérna í húsinu, svo krossum við bara fingur og vonum að við skemmtum okkur sega mega vel þann tuttugastaogfjórða!

En jæja, that's all for now. Sakna ykkar allra en við sjáumst fljótt!

Besotes,
Sunna

Það er tekið að kólna hér í Manta. Eftir killerhita í mars, apríl og maí kom júní, fyrsti mánuður sumars heima, og hitastigið droppaði um heil tíu stig. Í staðinn fyrir 35 stiga hita er nú gjarnan "aðeins" 25 stiga hiti og má það þakka því að sólin lætur sjaldnar sjá sig. Í dag sást þó til sólar og þá hækkaði hitastigið að vanda aftur; kl. 18:00 sýndi mælirinn á Flavio Reyes 30 stig. Eitt af því besta við Manta er auðvitað Playa Murciélago, Leðurblökuströnd, og þar má sjá dýrðarinnar sólarlag ef svo vill til að sól rísi og skýin frá hverfi. Í dag fór ég því á ströndina og horfði á sólina hverfa ofan í sjóinn á meðan fullt tungl glotti hinum megin á himninum. Sweet...

Daglegt líf hér gengur svo sinn vanagang. Vinna, AIESEC, interns, bjór, bíó, slúður og um seinustu helgi ferðalag til Puerto López. Hvalaskoðunartímabilið hófst þá í þessu litla fiskimannaþorpi og héldu bæjarbúar upp á það með stórskemmtilegu festivali. Við lögðum land undir fót, allir AIESEC-útlendingarnir hér mínus Iwona, sem er búin að vera meira og minna veik í mánuð, og áttum skemmtilega helgi þrátt fyrir rok og rigningu! Já, já, trúið því eður ei, við vorum í roki og rigningu á Kyrrahafsströndinni

Í vikunni komu svo pabbi hennar Hilde og bróðir hennar í heimsókn frá Hollandi og buðum við þeim í heimsókn í skólann okkar. Bróðir hennar Hilde, Kasper, er rugl hávaxinn, ljóshærður og sætur og 16 ára, þið getið rétt ímyndað ykkur viðbrögð nemenda okkar þegar hann mætti á svæðið. Unglingsstúlkurnar gátu ekki leynt hrifningu sinni, I quote: "Teacher, he's just gorgeous!" "I have a party on Friday, he's invited!" "What's his number?" og að sjálfsögðu: "Does he have a girlfriend???" Ég þarf ekki að taka það fram að abbadísin, rektor skólans, var fjarri góðu gamni, ég er nokkuð viss um að hún hefði ekki samþykkt allt hormónaflæðið sem var í gangi þarna hahahahahaahaha

Á morgun er annars frídagur svo það er löng helgi framundan, jei! Ég þarf reyndar að fara yfir próf og vinnubækur og taka til í herberginu mínu en svo er líka ammælispartý á laugardaginn og ammælisgrillveisla á sunnudaginn þar sem uppáhaldið hennar mömmu sinnar, Miguel, verður 28 ára. Nú, svo mætast stálin stinn í 16 liða úrslitum líka, Mexíkó og Argentína, en þess má geta að ég bý með báðum þessum þjóðernum svo það verður skemmtilegt sunnudagssíðdegi hér Annars má til gamans geta þess að ég er að vinna HM-veðbanka Kommúnunnar ú je! Og já, já, bara allt að gerast hjá Portúgal og CR9 er meira að segja ekki dauður úr öllum æðum. Reyndar frekar ömurlegt að meirihluti vina minna hér, eins og reyndar heima hahahahahahaha, hatar hann, ég næ þessu ekki... Talo er reyndar bara öfundsjúkur held ég af því enginn svona heitur í argentíska liðinu en Iwona bætir honum það upp með ást sinni á Higuaín hehe

Njótið íslenska sumarsins, ég sakna þess alveg smá!

xoxo
Sunna

Holaaaaaaaaaaaa!

Frá Ekvador er hitt og þetta að frétta. Í dag eru aðalfréttirnar þær að argentíski meðleigjandinn minn er að baka pizzu handa okkur í hádegismat og lyktin sem leggur hérna inn í herbergið mitt......... mmmmmmmmm Í kvöld er einnig seinasti tíminn minn sem enskukennari í fátækrahverfi einu hér í Manta en seinustu fimm vikurnar hef ég verið að leysa Rocky meðleigjanda af í þessari vinnu, þar sem hann og Hilde kæróan hans fóru á trip til Perú og Bólvíu. Þau eru hins vegar væntanleg til Ekvador nk. laugardag svo afleysingunum lýkur í kvöld.

Seinustu helgi héldum við welcome party fyrir nýju sjálfboðaliðana sem hafa mætt til Manta á seinustu vikum. Það var strandþema í partýinu (það var þó haldið innandyra) og var svaka stuð á liðinu. Eftir mikla gleði og mikinn glaum var farið á ströndina til að partýa meira og spila hinn bráðskemmtilega og tryllta drykkjuleik Tuttugu-og-Einn. Sunnudeginum eyddi ég svo sofandi held ég bara, ég var svo drulluþreytt eftir helgina og vinnuvikuna á undan svo það var bara næs, ú je!

Þessi vika er svo alveg kreisí, miðannapróf í skólanum og endalaust af verkefnum til að fara yfir, og gefa svo lokaeinkunn og ég veit bara ekki hvað og hvað. Vá hvað ég þoli ekki að fara yfir verkefni, það er svooooooooo leiðinlegt, prófin eru mun betri og allt að því spennandi að sjá hvort þessir gríslingar hafi actually lært e-ð (oft á tíðum takmarkað) en skemmtilegast við vinnuna er án efa allt gossipið sem ég fæ beint í æð frá unglingsstelpunum mínum.

Og hvað haldiði? Ástin svífur svona yfir vötnum á meðal nemenda minna! Ég er Amor in disguise í þessum rammkaþólska skóla þar sem ástarsambönd á milli nemenda eru alveg illa séð af abbadísinni/skólastjóranum. Þannig er nefnilega mál með vexti að þar til fyrir þremur árum var skólinn bara fyrir stelpur en ný lög sem þá voru sett banna einkynja skóla með öllu. Þannig að núna eru nokkrir strákar í skólanum, kannski svona 30 max, og af þeim sex bekkjum sem ég kenni er ég með einn strák í fjórum þeirra, sem sagt 4 alumnOs allt í allt. Oooooooooog, tveir af þessum fjórum strákum sem ég kenni eru bara komnir með kærustur, og svo skemmtilega vill til að kærusturnar þeirra eru einning nemendur mínir. Ó svo gaman!

En það er þó galli á gjöf Njarðar. Hér mega foreldrarnir alls ekki komast að því að "litlu" stelpurnar þeirra eigi svo mikið sem strákavini, hvað þá kærasta! Svo ef að abbadísin kemst að einhverju ósæmilegu í samskiptum kynjanna er henni ekki aðeins skylt trúar sinnar vegna heldur einnig foreldranna vegna að hringja heim og "bannfæra" sambandið. Nei, ókei, ég segi nú bara svona en án djóks samt að þá er viðkomandi par kallað á fund skólastjórans sem og foreldrar ef sést til turtildúfanna ungu svo mikið sem snertast á óviðeigandi hátt. Alveg er ég sammála nemendum mínum í því að þetta er ömurlega glatað svo ég hjálpa þeim að "fela" samböndin, hahaha, frekar fyndið, ég er bara komin aftur til miðalda hérna finnst mér en þetta er jú einn flötur á því sem Owen góðvinur minn kallaði "cultural difference", og jafnvel ef ágreiningurinn varð mikill, "different channels".

En jæja, different channels eða cultural difference, ég er allavega farin að borða pizzu að hætti þess argentíska... svo er það bara HM í næstu viku, vúhú! Og Nanna mín, þú verður nú að fara að gerast smá intellectual um fótbolta svo þú skiljir allt það sem ég er að tala um á Facebook

ég er m.a.s. farin að skrifa greinar um fótbolta á fótboltavefsíður, tékkið bara á gellunni hér á strákasíðunni Sammarinn.com:  http://sammarinn.com//index.php?option=com_content&task=view&id=2126&Itemid=1

Disfruten la vida og munið: áfram Portúgal!

Sukie

Kæru lesendur!

Smá update frá Ekvador. Hér er það helsta sem drifið hefur á daga mína síðan seinast:

-aftur var gerð tilraun til að ræna mig. Alveg frábært en alveg eins og í hitt skiptið tókst ræningjanum ekki ætlunarverk sitt. Við Iwona og Juliana sluppum sem sagt lifandi, en skelkaðar, frá þessu mómenti

-ég útbjó afmælisgjöf fyrir Iwonu: myndabók um dvöl hennar í Ekvador áður en við fórum í ferðalagið. Það var skemmtileg iðja enda mikið um skemmtilegar minningar og þar af leiðandi myndir

-Iwona hélt ammó-partý um seinustu helgi. Nóg að gera um daginn því auk partýsins eldaði hún svaka dinner fyrir meðleigjendur sína og aðra góðvini. Geggjaður matur og partý sem var í rólegri kantinum enda vantaði aðalstuðbolta Kommúnunnar, Miguel og Rocky

-hitta nýja sjálfboðaliða (interns) sem streyma nú til Manta. Þrjár nýjar gellur eru mættar á svæðið, tvær frá USA og ein frá Kanada, og er maður sérstök hjálparhella AIESEC fyrir þær, a.m.k. núna fyrst um sinn á meðan þær eru að átta sig á Ekvador

-veita nemendum mínum ráðgjöf um mataræði unglingsstúlkna í kjölfar þess að samnemandi þeirra lést vegna þess að hún svelti sig. Sorgarvika í Stella Maris High School

-á laugardaginn átti ég 9 mánaða afmæli í Suður-Ameríku. vá hvað tíminn líður! og ég kem heim eftir 7 mánuði! Klesstann

-nýliðin helgi: Montañita, sá frábæri staður. hápunktur ferðarinnar: þegar ég gerði minn eigin kokteil á bar einum í kokteilagötunni og prúttaði svo þegar eigandi barsins, Peque, ætlaði að láta mig borga uppsett verð. "Efnið er 1 dollar og vinnan 1 dollar svo hafðu þetta, 1 dollar og ekki meir!" Einnig var ákveðin epík fólgin í varðeldi á ströndinni, diskódansi með surfistum sem auðvitað eru alltaf berir að ofan (!) og í slúðurpakkanum á sunnudagsmorgun

Í dag, mánudag, er svo frí í vinnunni, ekki út af hvítasunnuhelginni eins og heima, heldur vegna þess í dag eru x mörg ár liðin frá orrustunni um Pichincha. Sú orrusta var víst e-ð móment í sjálfstæðisbaráttu Ekvador en enn hefur mér ekki tekist að hitta á innfæddan sem getur sagt mér nánar frá þessum bardaga. Ætli ég wikipedia þetta ekki bara... Svo í dag er eftirfarandi á dagskrá: þrif, laundry, heimavinna og myndaflokkun. Úff. Svo erfitt. hehe langar bara að horfa á Gossip Girl! og klára season 3!! svo ekki spoilera neinu takk....

Hasta luego amigos!
Sunny